ඉඩැති හැම තැනකම
ඔබ පිරී ඇති
නිසි උවමක්ද නැති
හිතැති පද මඟ හැරි 
මිහිරැතිම කවි
ඔබ සිඹින හැටි

පසුබිම් ගීතය හිටිවනම නතර වූ දිනයක
මිමිනුමක් බදු ස්වරයකින්
තවම තරු කියවිය නොහැකැයි
ඔබ තවම ගයන්නේ දැයි ඇසෙයි
පිලිවදන් නැති සුසුම්  දෙබසක අවසන
මඟ හැරුණු කවියක් ලියැවෙයි

 

පෙරලා කිසිත් නොවිමසන
මිදුන හදවතක් ළඟ නවතිමි
වසත් කල පිපෙන්නට
ශිත ඍතුවේ දිනක
නිසරු හිම පොළවක
ප්‍රීතියේ බිජුවටය වළලමි

කවි නැති සති

කෙටි කූරු අතැඟිලි අගින්
මං මගේ නළලත තදින්
තෙරපනා  දිනයක මැදින්
ශෝකයත් සදාකාලික නොවන බව
තිර ලෙසම පවසන

ප්‍රේමයෙන් මත් බවින්
රෝස මල් තබා  හද මැදින්
තුරුළු කර ගත් විට තදින්
තියුණු කටු ඇති බවක්
අනාරාධිතව මුමුණන

මගේ යැයි කිව හැකි
එකම එක බස
චපල පෙම්වතෙකු ලෙස
පිටව යා හැකිද
මා හැර ?

හැම කවියකම  අර්ධයක් ඔබෙයි
ඉතිරි අර්ධය අපෙයි
අහම්බෙන් ගෙතෙන කෙටි  කවිය ඔබෙයි
නොලියවෙන දිගු කවිය අපෙයි

ගැහැණු හිතකට
රිසිලෙස කවි ගොතන්නට
පිරිමි හිත අවභාවිතා
කල නොහැකි බව
පළමු නීතියයි
ඒත් මේ ...
පළමුව සරළ රීතිත්
දෙවනුව නොපෙනෙන සීමාත්
පහසුවෙන් සිඳිය හැකි ක්‍රීඩාවයි

අවසර නැතිව සපැමිණ
අවසර නැතිව පිටව ගිය
අවසන දුක් ගන්න
අවසර අයදින්ට විය

හෙටත් එන්නම් කියා
සයුරු නළලත
දෙතොලත තියා
හිරුත් ඈතක ගියා
තරු අතර මිමිණෙනා
සරදමින් රතුවෙනා
තරමටම කෙලිකතා
හරිම නපුරුයි තමා

ආදරයේ වැතිර, ආදරය ගැන කවිය ,ලියනු මිස

ආදරයේ වැතිර
ආදරය ගැන කවිය
ලියනු මිස
කවියකින් පවා
රිදවිය නොහැකි
හදක් ඇත
විටින් විට කොනහා
බලනු මිස හද
කැළැල් ඇති වන
රිදුම්  දෙන්නට
රිසි නැත

මං රැඳිය යුතුවෙද සියවරක් ඉපදෙමින්, මියයමින්

ඔබ දරන ඒ  කිරුල මගෙයි
ප්‍රේමයේ අහඹු හැඩ වලින්
ලියකම් කලේ මමයි
විටින් විට ඉරිතලන
තැන් පවා
ඉවසුමෙන් පිරිද්දුවේ මමයි
ඔය දිළෙන්නේ ලෝහය නොවෙයි
ප්‍රේමයත් , ශෝකයත් ,
සෙනෙහසත් , ඔබ වෙතම
බැඳි බාල තෘෂ්ණාවත් පමණමයි
ඔප  දැමිය හැක්කේ
මගේ කඳුලින් පමණයි
ඒත් ඔබ කිරුල දරණුවස්
මං රැඳිය යුතුවෙද
සියවරක් ඉපදෙමින්, මියයමින් ,
අතරතුර රුධිරය වෑස්සෙන හදින්
ඔබ ළඟින්

වෙහෙසුනූ ඇස් පියන්
සිඹින
චුම්බන අහුර
වර්ණවත් සිහිනයෙන්
මිදෙන්නට
දෙන්නේම නැත

කවියකට ළඟ
කවියක් නොවෙන
කවි නොකියවන
කවිය

ගිම්හානය කියා ඍතුවක් නැත

ගිම්හානය කියා
ඍතුවක්  නැත
වස්සානයද ආගන්තුකය
ඉඳ හිට  ඇවිත් යන

උරණ වූ සුලඟ
දැන් ගමන් යන්නේම නැත
තරු පවා උපන්ගෙයිනිදු
පිටමංව ඇත

කවියක් අතරමඟ
දැන් ඇතීයි පවසන
ඔතෑනි තරබාරු
ගැහැනියකි රැය

සතුටකට වඩා හිත ශෝකයට ලඟයි, ඒ ඔබේ වරදක් නොවෙයි

මද සිනා වස්සමින්  , ප්‍රිය තෙපුල් ඇසෙයි
ප්‍රීතිමත් සන්ද්‍යාව ඇරඹුනා  විතරමයි
හිටිවනම කාලයත් නතරවී වගෙයි
මඟ ඇරුනු යමක් ඇති  බවක් දැනෙයි
හදවතේ නැති  සතුට දෙතොලඟින් මැවෙයි
කඩින් කඩ වට  වැස්ස සිසිලසක්  ගෙනෙයි
අවසනදී අහස ගැබ දේදුන්න මවයි
නෙක වර්ණ දකිනු මිස සැබෑවක් නොවෙයි
කවියකට ළඟ බසින් ඔබ සෙමින් කියයි
අහේතුක සතුටකින් හදවතත් පිරෙයි
සතුටකට වඩා හිත ශෝකයට ලඟයි
ඒ ඔබේ වරදක් නොවෙයි

මම ඔබව හමු වෙමි

හාත්පස අඳුරෙන්
ඔබට මා නොපෙනන
පැවතීම පමණක්
දැනෙන දිනයක ,
කාලයෙන් මකනු බැරි මතකයන්
පිළිසිඳුන දිනයට
දිනයකට පෙර ,
අතීතෙන් ගෙන ආ
හැම කඳුලක්ම
වත්මනෙන් එපිටට
යන මගක්  නොමදැන
අතරමං වූ දිනයක ,
මම  ඔබව හමු වෙමි
ප්‍රේමයෙහි හැරවුමත් ,
නැවතුමත් අපහසු බව ,
ඔබ උගත් දිනයක .........

උණුසුම් සුසුම් සියයක් ,
මෘදු හාදු කිහිපයක් ,
කවියකට  සුදුසු හුරුබුහිටි වදනක් ,
ඔබ දුරක යන විට තියා යන්න ,
පුරුදු තනිකම   ගෙන එන්න පෙර අඳුර ,
එකින් එක හැඩයකට අමුණන්න ,
ඔබ ආ විටක පළඳන්න ............

මතකයේ මරණය

ශෝකයද , ප්‍රීතියද නැති
පුරාතණ  රිදුම් සඟවන
උත්ථානයක් නොපතන
මතකයේ මරණය,
සිරුරක්ද රහිතව
සැරිසරන හදවතක් පමණක්ව .....

මල් පිපුණ උයන් වතු පවා
නොදකින්න සමනලුන් ගිවිසී ,
පපුතුරේ වෙලී උන් දෙව්දුවක්
පවා අතරමග නවතී ,
තොටිල්ලක පවා සදාකාලික
නැළවිල්ල හිමි නොවේ ,
ඒ නිසා සමහරක් විට ,
අකුරතර මැවූ ළතෙත් හිත ,
ඇතුවත් වෙන්නැති ,
නැතුවත් වෙන්නැති ....

තාල  පදනම් බිඳ
හද වෙණ වැයුණු යුතු කලෙක
වැයෙන්නේ ඇයි
ඉසියුම් තාලෙකින් එය .....

රාත්‍රිය ගෙවුන පසු
මිහිරි මෘදු පහස
නොලැබෙතැයි දැන දැනම
රැදෙන්නට හදන්නේ ඇයි
සඳ එළිය මේ තරමට ......

ප්‍රේමය තනිකරම දේශපාලනිකයි

වෙනස් වේදිකා මතට නැග
රිදුණු තැන් , කැළැල්,සුව නොවූ කැපුම් ,
පිරිමදින ගමන් නොගුණම මතුරමින් ,
පොරොන්දුව කඩකලේ මෙහෙමයි ,
උඩු දිවූ මමත්වය දොස් ගෙනාවේ මෙහෙමයි ,
අනේ හිමි කර ගන්නට නෙමෙයි ,
ඉපැරණි සිහිනවල පැතුවේ
යහපතම විතරයි ,
ගොරහැඩි වේදිකාවල  නිහඩ දේශණ ඔහොමයි ......
ඉතිං සත්‍යයේ රැය එළඹි විට ,
මිතුරු සංධානයට එළඹ හදවත සමග ,
මහා පදනම් ඉරි තලා නොයන ලෙස ,
රහසින්ම කොදුරයි ,
ප්‍රේමය, ප්‍රේමයම  විතරයි ................

මං මටම කීවා , පළමු දහස හොදම දහස

නොදත් බව නොදත්
දැරියකව උන් කලෙක ,
කියවූ ගණනට පොත්
ලැබෙයි දැනුමත් ,
දහස් වන පොත කියවූ දිනේ
මං මටම කීවා 
පළමු දහස හොදම දහස

යොවුන් විය මැද
අසල්වැසි ළදරු තරු දෙනතකට ,
පෙළ පොතක් පෙරලාන
උකුලෙහි හිදුවා කියා දුන්නා ,
ඩයිනෝසිරයන්ට තටු නැත
ඉතා හොඳ මකරුන්ට ඇත ,
තුටු පඩුරු ලැබුන දින
මං මටම කීවා 
පළමු දහස හොදම දහස

මට දැනෙන , මං දකින
ඇතැම් විට මගේ නොවන
අමුණාපු ආකුරැතර
දහස්වර නෙත් යැවූ
නොදන්නා සියක් වූ හදවත්
බලමින් යන්තමින් බොඳ වූ
දැරියකගේ නෙතින්
මං මටම කීවා 
පළමු දහස හොදම දහස

සති අගත් , සති  මැදත් ඇතැම් දිනවලදී
කිසිම කවියකට අහුනොවී
කිසිම පොතකට ලඝූ නොවී
ඇති බවත් දැනි දැනි
අගින් ඇතැගිලි ,
ලිස්සා යන සිතුවිලි
ඇරඹුමත් ,අවසානයත් නොපෙනී
යන තරම් නොපැහැදිලී

කාමරේ අඳුරු මුල්ලක
ඉකිබිඳින සර්ව කාලත්‍ර ප්‍රේමයකි,
ඊට මෙහැයින් රාග නිශ්‍රිතද මිශ්‍රිතද
නොදන්නා ප්‍රේමයද
විරහවේ නොදත් පැහැයද
හිරුත් හිම පියල්ලක ලා කියාදෙන්නට ආ
දැන් කෝප ගෙන ගුගුරනා කවියෙකි,
අත ලඟම පිටුපා රවන
දුක්බර මොන්ස්ටරයෙකි
දුරු රටක ඉඳ නැව් නැග
ආවේ මොටදැයි  කටත් ඇද කර විමසන,
පෙර සෙනෙහේ දැන් නැතැයි
චපල ගති මතු උනැයි තැනින් තැන
තවත් පොඩි කසුකුසුය,
මේ කිසිත් නොදත් ලෙස
උඬගු හිස, කඳ සෘජුව නොදත් බසකට,
වියත් පොතකට  සම වැදුන ලෙස රඟන
හද දියව වැගිරෙනා කෙල්ලක්ය...


ප.ලි
සර්ව කාලත්‍ර ප්‍රේමය-සුනේත්‍රා රාජකරුණානායක
හිරුත් හිම පියල්ලක-මහින්ද ප්‍රසාද් මස්ඉඹුල
Sad Monsters:growling on the outside, crying on the inside-Frank Lesser

ඔබේ නරකම ගුණ,
තිබුනා තණ බිස්සටත් හොඳටෝම
පතුල් කිතියෙන් ඇරඹ,
අවසන හදවතට ලංවන

මටත් තිබුණා කොපුල් රතුවන,
නිදිකුම්බ මලක හැඩ ගෙන
විලියෙන් ඇකිලෙන ගුණය,
උණුසුම් හාද්දෙන් ඉක්බිතිව

මහා නුග ගස් පවා ඉදිරී වැටෙන විට
ඉතිරි වු ලපටි පැල කියන්නේ
දහස් බාධක ඇතත් වැඩෙන බව
මහ ගහේ තරමටම

ඉදින්,
සියක් ඉඳිකටු මිටින් ගෙන
නිරතුරුව හද පාරන
නොගිනිය හැකි ළදරු දුක
එදා ඉඳ නිර්වින්දිතය.........

ගොරහැඬි හඬකින් ගැයෙන
විරහ ගීයක පලමු අර්ධය
යෝගිනියකව රස විඳිමි...
වෘතය බිඳිතැයි බියෙන්
ඉතිරි අර්ධය වැයෙන්නට
පෙර නවතමි.....

මට ඕනි

මට ඕනි බැළලියක් වෙන්න,
පුරු පුරු ගගා කිරි කහට තේ බොන්න,
කවියක් ලියන්න විතරක් නැගිටින්න,
බත් උයන්න, රෙදි මඳින්න , අතුගාන්න
දැන් ඉතින් නැගිටින්න,
වැරදිලා හරි කිව්වොතින් හෙම,
කොටි දෙනක් වෙලා ගොරවන්න,
වැඩුන නිය පෙන්නලා ඔරවන්න,
ආයෙමත් නිදියන්න.........

අහස් නිල් පැහැ වත්සුනෙණ්
රෑ පුරා හැඬු ලකුණු මැකුවෙමි
හද දවන රුදුරු දෑ
නොකිවැයි හිත හදා ගත්තෙමි
ඔසරියට ගැළපෙන හැඩෙන්
තෑගි දුන් මුතු හර පැළැන්දෙමි

රන් හුයෙන් බැඳුනු හිත්
සිත් හුයෙන් වෙන් උවත්
සුපුරුදුම සිනහවෙන්
හෙට උදෙත් බත් බඳිමි

පියාපත් සවිමත් උනත්
ඉගිල්ලී නොයාහිඳ
ඉතිරි වු උණුහුමක්
මහා ගින්නක් වන්න පැතුවෙමි

අද දවස

අද දවස කැඳ දැමු සාරියක්
රැලි පවා අවනත නොවෙන
පෙර නැමුම් හැර නොයන
අඟුරු ඉස්ත්‍රික්කයෙන් මැද
හැඩ දමා ඇන්දවූ සාරියක්

සැණකෙලිය

එකෝමත් එක  සැණකෙලියක්,
අතරමැදදි දත්/නොදත්තෙක්,
කියමින් උන්නාලු දවසක්,
ලේ කකියවන දේ හුඟාක්,
කිලිපොලා යා යුතු  උනත්,
ඔල්වරසන් දුන්නාලු සෙනඟක්.....

ආදරේ කියන්නේ ...........

මහන්සිම දවසක උරහිසේ හිසලන්න දෙන එක,
ඇස් පියන් හාදුවෙන් පිහින එක,
කිසිවක්ම නොකියා කියන්නට දෙන එක,
අකුරු බොඳ වුන දින පොතේ පිටු,
පිරිමදින්නට දෙන එක,
කිසිම කවියක් නොතේරිත් තවම කියවන එක,

ආදරේ නොකියා ආදරේ දෙන එක........

සෙත් කවිය

එක මලක පෙති උනත්,
වෙන වෙනම හිත් ඇත....

අකීකරු හුළඟකින් මැලවෙන,
පිණි බිඳුවක් පවා ,
බර වැඩී කියන,
මිහිරිම හිතක් ඇති,
මෘදුම මෘදු මල් පෙත්ත,

මේ කර්කශ ඉඩෝරය,

කොහොම ඉවසයිද?

ළඟින් ඉඳ දුක උරා ගනු පිණිස,
පෙරහනක්  වනු නොහැකි විට,
සවනතට,මසැසටද,
හසු නොවනු පිණිස,
අවකාශයට මුසු කරන්නද?..........

රෝස පෙත්ත

සිනිඳු සියුමැලි රෝස පෙත්තක්
කොනිත්තා ඇත උල් නියක්
හිම ශ්වේත පෑ කොපුල් හකුලා
අතත් පෑවා නොසතුටින්

යුගත් නෙතු සම මැණික මකරත
හෙටත් රිදවා තිබුනොතින්
රිදි ඕනෑ නොවෙයි එතකොට
ලපටි මුව මදහස තරම්

ගිනිගත් නගරයක, වැයුවෙමි වීණාව

මන්ද්‍ර ස්වරයෙන් ගී ගැයු
සියොත් කැල ගොළුකෙරු
අරුම යුග එලඹැතයි
හිත හිතම

පෙති තැලුන, පැහැ මැකුණු
වැර යොදා පිබිදවු
වසත් සමයට පෙරම පරවුණු
ලපටි මල් දැක දැකම

තටු සිඳුන සමනලුන්
අතරමග බල බලම
ගිනිගත් නගරයක
වැයුවෙමි වීණාව

ඔබ සිනිඳු කටුවකි

ඔබ සිනිඳු කටුවකි ,
හදවතේ ගැඹුරටම බැස ඇති ,
ඇඟිලි තුඩගින් රිදී රිදී ,
සොයන හැම විටදීම ,
තවත් ගැඹුරට වදී .....

ගෙනයන්න නොහැකිවෙද ,
පැසවන මතකය මෙහි ,
එයම විස දුමක් වී ,
හුස්ම සිර කරවයි නිති .....

ඔබේ සෙවනැළි වැටී ,
හැම කවියම අඳුරු වෙන හැටි ,
ඉවසිය නොහැකි විටදී ,
ගැඹුරු හුස්මෙන් පහන නිවමි ........

නැවත එන ඇරයුම් නැති ,
අකුරු පටලා කවිද තැනෙති ,
වඩන විට විදසුන් නිති ,
රිදුම් නවතින දිනක් එනු ඇති........

රුපුන්

රුපුන් මොකටද පිටින් ,
තවතවත් රිද්දන්න ,
කරදර දෙන්න ,
ඇති තරං අඬවන්න ,
හිමින් යාවෙන ,ඇදුම් දෙන ,
තුවාලය පාරන්න ,
ඉන්නකොට මං,
සැදී පැහැදීම ..............

ක්ෂුද්‍ර හදවතක , විසල් ප්‍රේමය

ක්ෂුද්‍ර හදවතක ,
විසල් ප්‍රේමයක් හටගෙන ඇත,
ඉතිං දැන් රෝස පෙති අලවමි ,
ඉරිතැලුම් නොපෙනෙන ලෙස .........

ඔය තරම් දිගු දෙපා නැති නිසා,
හතිලමින් අතරමඟ ගිමන් හැරි නිසා ,
නවතිමින් රිදුණ තැන් පිරික්සූ නිසා,
කිවූ තරම් ඉක්මනින් යන්න බැරි වුණා........

දෙවියකුට හසුනක්

පහසුයි මා සොයා ගන්නට
හුඟක් උස් ,
සියගණන් සෙනගතර ,
දණින් වැටී ,
ඔබ සොයන්නේ මම.....

පහසුයි මගේ හඬ අසන්නට,
සැනසුමත් , වෛවර්ණ සිහිනත් ,
ආයේමත් දෙත හැකිද ?
ඇසෙන නෑසෙන හඬින් ,
අහන්නේ මම ......

දැන් අපහසුයි මට ඔබ දකින්නට ,
අසීරුම පිරික්සුමකින් පසුව,

දෙඋරින්ම අල්ලා නැගිටවිය හැකිනම් ,
දයාවම පිරුණ හදකින් අසිරි ගැන්විය හැකිනම් ,
පුළුල් උරතලය හඬන්නට දිය හැකිනම් ,
තුදුස් වසකට පෙර ඔබ දුටු ලෙසම ඉන්නම් ..........

ගිලන් වු හදවත්

තදින් ලෙඩ වූ විටක  හදවත් ,
ගිලිය යුතු වෙයි පොත්පත් ,
කෑමට පෙර එකක් ,
කෑමෙන් පසු තව එකක් ,
තිබුනොත් බරසාර අදහස් ,
රටවල් අතර ගිවිසුම්,
නොතේරෙන සිතියම් ,
සුවකල හැකිය යන්තම්,
නොතිබිය යුතුමවේ ,
සීතල පෙම් කතා නම් ,
ඒවා හොඳ නෑ කෝමත් ..............

මකර ටැටුව

නොඋස් කොලරය සහිත  ,
නොගැඹුරු කරැති හැට්ටය ,
සුළං රැල්ලකට උවත් ,
ඉඩ නොමැති ලෙස ඇඳි සාරිය ,
හිරි ඔතප් සමඟම ,
සුරකිනු ඇති මකර ටැටුව.........

විමතියෙන් නිරුත්තරවී තැවෙනු මිස

විමතියෙන් නිරුත්තරවී තැවෙනු මිස ,

අවිහිංසකම පැණ ඉදිරිපිට ,

කොහොම අමනාප වෙන්නද ?

ජීවිතය ,

මම ............

දිවි ගෙවන්නට දුක ,

දරාගත යුතු කලක් එළඹී ඇත ,

සිනහවෙන් සිනහවක් ණයට ගෙන ,

දෙතොල් හැඩ කල හැක.........

නැතිවුණ තැනක්  නොම දැන ,

සුරැකිව තැබූ අවසන් කදුළු බිඳුවද ,

තැවුලම ගුරුකොට උපන් බැමී ,

දැකිය යුතු වෙයි හෙට,

හිරු එලිය සමඟම ...