පැරණි කවියක කුරුටු සිඹිමි

මිදුණු කඳුළක් වැටෙයි
කිසිම පැතුමක් නොමැති කවියක් තෙමෙයි
ජීවිතය  හැමවිටම මෙහෙමයි
එකවරම ඇරඹෙයි
නොදන්වා පිටවෙයි
සතුටටත් විපතටත්
එකම දෙනෙතක කඳුළු උපදී
පිටතටත් නොපෙනී
මහා ඝෝෂා සිතෙහි පවතී
රළු පොලොව දෙපතුලින් සිඹිමින්
නැගී සිටුමට නොහැකි විටදී
මැදිහත්ව උන් දිනක ලියු
පැරණි කවියක කුරුටු සිඹිමි

මහා කලකට පසුව
සිනහව පැමිණ ඇත නැකතට
සලකුණක් තබා මිස
යා නොහැකි බව
කියයි උඩඟුව
දෙතොල් සිප වැළඳ
අතීතය තබා හද මත
පිටව යයි නොකියාම
පසුපසින්විත් ගෙළ සිඹින
සුසුම්, සිහිවටනය
එක්ව උන් කාලයේ එකතුකල

නෙතු පියව නොපියවෙන
දිගු රැයක අතරමඟ
ඔය , ඔතැන හිඳි තැනම
තැවී  තැවී ඉඳීවිද ?
අතහැරුණ තැන
අමතකව රැඳේවිද?
නෙතුපියා තනිව
මුමුණමින්  ඉඳීවිද ගී පද ?
තනි තනිව පෙර  දුක්
උර තියා නික්ම ගිය තැනකට
නෑවිදින් ඉදීවිද ?