ගිම්හානය කියා ඍතුවක් නැත

ගිම්හානය කියා
ඍතුවක්  නැත
වස්සානයද ආගන්තුකය
ඉඳ හිට  ඇවිත් යන

උරණ වූ සුලඟ
දැන් ගමන් යන්නේම නැත
තරු පවා උපන්ගෙයිනිදු
පිටමංව ඇත

කවියක් අතරමඟ
දැන් ඇතීයි පවසන
ඔතෑනි තරබාරු
ගැහැනියකි රැය

සතුටකට වඩා හිත ශෝකයට ලඟයි, ඒ ඔබේ වරදක් නොවෙයි

මද සිනා වස්සමින්  , ප්‍රිය තෙපුල් ඇසෙයි
ප්‍රීතිමත් සන්ද්‍යාව ඇරඹුනා  විතරමයි
හිටිවනම කාලයත් නතරවී වගෙයි
මඟ ඇරුනු යමක් ඇති  බවක් දැනෙයි
හදවතේ නැති  සතුට දෙතොලඟින් මැවෙයි
කඩින් කඩ වට  වැස්ස සිසිලසක්  ගෙනෙයි
අවසනදී අහස ගැබ දේදුන්න මවයි
නෙක වර්ණ දකිනු මිස සැබෑවක් නොවෙයි
කවියකට ළඟ බසින් ඔබ සෙමින් කියයි
අහේතුක සතුටකින් හදවතත් පිරෙයි
සතුටකට වඩා හිත ශෝකයට ලඟයි
ඒ ඔබේ වරදක් නොවෙයි

මම ඔබව හමු වෙමි

හාත්පස අඳුරෙන්
ඔබට මා නොපෙනන
පැවතීම පමණක්
දැනෙන දිනයක ,
කාලයෙන් මකනු බැරි මතකයන්
පිළිසිඳුන දිනයට
දිනයකට පෙර ,
අතීතෙන් ගෙන ආ
හැම කඳුලක්ම
වත්මනෙන් එපිටට
යන මගක්  නොමදැන
අතරමං වූ දිනයක ,
මම  ඔබව හමු වෙමි
ප්‍රේමයෙහි හැරවුමත් ,
නැවතුමත් අපහසු බව ,
ඔබ උගත් දිනයක .........