මං මටම කීවා , පළමු දහස හොදම දහස

නොදත් බව නොදත්
දැරියකව උන් කලෙක ,
කියවූ ගණනට පොත්
ලැබෙයි දැනුමත් ,
දහස් වන පොත කියවූ දිනේ
මං මටම කීවා 
පළමු දහස හොදම දහස

යොවුන් විය මැද
අසල්වැසි ළදරු තරු දෙනතකට ,
පෙළ පොතක් පෙරලාන
උකුලෙහි හිදුවා කියා දුන්නා ,
ඩයිනෝසිරයන්ට තටු නැත
ඉතා හොඳ මකරුන්ට ඇත ,
තුටු පඩුරු ලැබුන දින
මං මටම කීවා 
පළමු දහස හොදම දහස

මට දැනෙන , මං දකින
ඇතැම් විට මගේ නොවන
අමුණාපු ආකුරැතර
දහස්වර නෙත් යැවූ
නොදන්නා සියක් වූ හදවත්
බලමින් යන්තමින් බොඳ වූ
දැරියකගේ නෙතින්
මං මටම කීවා 
පළමු දහස හොදම දහස

සති අගත් , සති  මැදත් ඇතැම් දිනවලදී
කිසිම කවියකට අහුනොවී
කිසිම පොතකට ලඝූ නොවී
ඇති බවත් දැනි දැනි
අගින් ඇතැගිලි ,
ලිස්සා යන සිතුවිලි
ඇරඹුමත් ,අවසානයත් නොපෙනී
යන තරම් නොපැහැදිලී

කාමරේ අඳුරු මුල්ලක
ඉකිබිඳින සර්ව කාලත්‍ර ප්‍රේමයකි,
ඊට මෙහැයින් රාග නිශ්‍රිතද මිශ්‍රිතද
නොදන්නා ප්‍රේමයද
විරහවේ නොදත් පැහැයද
හිරුත් හිම පියල්ලක ලා කියාදෙන්නට ආ
දැන් කෝප ගෙන ගුගුරනා කවියෙකි,
අත ලඟම පිටුපා රවන
දුක්බර මොන්ස්ටරයෙකි
දුරු රටක ඉඳ නැව් නැග
ආවේ මොටදැයි  කටත් ඇද කර විමසන,
පෙර සෙනෙහේ දැන් නැතැයි
චපල ගති මතු උනැයි තැනින් තැන
තවත් පොඩි කසුකුසුය,
මේ කිසිත් නොදත් ලෙස
උඬගු හිස, කඳ සෘජුව නොදත් බසකට,
වියත් පොතකට  සම වැදුන ලෙස රඟන
හද දියව වැගිරෙනා කෙල්ලක්ය...


ප.ලි
සර්ව කාලත්‍ර ප්‍රේමය-සුනේත්‍රා රාජකරුණානායක
හිරුත් හිම පියල්ලක-මහින්ද ප්‍රසාද් මස්ඉඹුල
Sad Monsters:growling on the outside, crying on the inside-Frank Lesser

ඔබේ නරකම ගුණ,
තිබුනා තණ බිස්සටත් හොඳටෝම
පතුල් කිතියෙන් ඇරඹ,
අවසන හදවතට ලංවන

මටත් තිබුණා කොපුල් රතුවන,
නිදිකුම්බ මලක හැඩ ගෙන
විලියෙන් ඇකිලෙන ගුණය,
උණුසුම් හාද්දෙන් ඉක්බිතිව

මහා නුග ගස් පවා ඉදිරී වැටෙන විට
ඉතිරි වු ලපටි පැල කියන්නේ
දහස් බාධක ඇතත් වැඩෙන බව
මහ ගහේ තරමටම

ඉදින්,
සියක් ඉඳිකටු මිටින් ගෙන
නිරතුරුව හද පාරන
නොගිනිය හැකි ළදරු දුක
එදා ඉඳ නිර්වින්දිතය.........

ගොරහැඬි හඬකින් ගැයෙන
විරහ ගීයක පලමු අර්ධය
යෝගිනියකව රස විඳිමි...
වෘතය බිඳිතැයි බියෙන්
ඉතිරි අර්ධය වැයෙන්නට
පෙර නවතමි.....

මට ඕනි

මට ඕනි බැළලියක් වෙන්න,
පුරු පුරු ගගා කිරි කහට තේ බොන්න,
කවියක් ලියන්න විතරක් නැගිටින්න,
බත් උයන්න, රෙදි මඳින්න , අතුගාන්න
දැන් ඉතින් නැගිටින්න,
වැරදිලා හරි කිව්වොතින් හෙම,
කොටි දෙනක් වෙලා ගොරවන්න,
වැඩුන නිය පෙන්නලා ඔරවන්න,
ආයෙමත් නිදියන්න.........

අහස් නිල් පැහැ වත්සුනෙණ්
රෑ පුරා හැඬු ලකුණු මැකුවෙමි
හද දවන රුදුරු දෑ
නොකිවැයි හිත හදා ගත්තෙමි
ඔසරියට ගැළපෙන හැඩෙන්
තෑගි දුන් මුතු හර පැළැන්දෙමි

රන් හුයෙන් බැඳුනු හිත්
සිත් හුයෙන් වෙන් උවත්
සුපුරුදුම සිනහවෙන්
හෙට උදෙත් බත් බඳිමි

පියාපත් සවිමත් උනත්
ඉගිල්ලී නොයාහිඳ
ඉතිරි වු උණුහුමක්
මහා ගින්නක් වන්න පැතුවෙමි

අද දවස

අද දවස කැඳ දැමු සාරියක්
රැලි පවා අවනත නොවෙන
පෙර නැමුම් හැර නොයන
අඟුරු ඉස්ත්‍රික්කයෙන් මැද
හැඩ දමා ඇන්දවූ සාරියක්

සැණකෙලිය

එකෝමත් එක  සැණකෙලියක්,
අතරමැදදි දත්/නොදත්තෙක්,
කියමින් උන්නාලු දවසක්,
ලේ කකියවන දේ හුඟාක්,
කිලිපොලා යා යුතු  උනත්,
ඔල්වරසන් දුන්නාලු සෙනඟක්.....