උණුසුම් සුසුම් සියයක් ,
මෘදු හාදු කිහිපයක් ,
කවියකට  සුදුසු හුරුබුහිටි වදනක් ,
ඔබ දුරක යන විට තියා යන්න ,
පුරුදු තනිකම   ගෙන එන්න පෙර අඳුර ,
එකින් එක හැඩයකට අමුණන්න ,
ඔබ ආ විටක පළඳන්න ............

මතකයේ මරණය

ශෝකයද , ප්‍රීතියද නැති
පුරාතණ  රිදුම් සඟවන
උත්ථානයක් නොපතන
මතකයේ මරණය,
සිරුරක්ද රහිතව
සැරිසරන හදවතක් පමණක්ව .....

මල් පිපුණ උයන් වතු පවා
නොදකින්න සමනලුන් ගිවිසී ,
පපුතුරේ වෙලී උන් දෙව්දුවක්
පවා අතරමග නවතී ,
තොටිල්ලක පවා සදාකාලික
නැළවිල්ල හිමි නොවේ ,
ඒ නිසා සමහරක් විට ,
අකුරතර මැවූ ළතෙත් හිත ,
ඇතුවත් වෙන්නැති ,
නැතුවත් වෙන්නැති ....

තාල  පදනම් බිඳ
හද වෙණ වැයුණු යුතු කලෙක
වැයෙන්නේ ඇයි
ඉසියුම් තාලෙකින් එය .....

රාත්‍රිය ගෙවුන පසු
මිහිරි මෘදු පහස
නොලැබෙතැයි දැන දැනම
රැදෙන්නට හදන්නේ ඇයි
සඳ එළිය මේ තරමට ......

ප්‍රේමය තනිකරම දේශපාලනිකයි

වෙනස් වේදිකා මතට නැග
රිදුණු තැන් , කැළැල්,සුව නොවූ කැපුම් ,
පිරිමදින ගමන් නොගුණම මතුරමින් ,
පොරොන්දුව කඩකලේ මෙහෙමයි ,
උඩු දිවූ මමත්වය දොස් ගෙනාවේ මෙහෙමයි ,
අනේ හිමි කර ගන්නට නෙමෙයි ,
ඉපැරණි සිහිනවල පැතුවේ
යහපතම විතරයි ,
ගොරහැඩි වේදිකාවල  නිහඩ දේශණ ඔහොමයි ......
ඉතිං සත්‍යයේ රැය එළඹි විට ,
මිතුරු සංධානයට එළඹ හදවත සමග ,
මහා පදනම් ඉරි තලා නොයන ලෙස ,
රහසින්ම කොදුරයි ,
ප්‍රේමය, ප්‍රේමයම  විතරයි ................