මුදාහල දෙඅත් ඇතිවුව
විදා වැළඳ ගනු නොහැකිය
දමා ගියෙන් ගිරිහිස ගෙය
මුලාවකි නැවත එන මඟ

වෙහෙසින් වෙහෙසවී ලියමි

අඳුරටම ප්‍රිය කෙරෙන බැවිනි
සඳ එළිය වඩා මෘදු වෙන්න යෙදිනි
දහවලෙහි දකින්නට රිසිවී
වෙහෙසින් වෙහෙසුණා පමණි

පසුකල ආ  බැවින් නියං , තද වැසි
ග්‍රීෂ්මය උසුලන්න දනිමි
සුළඟ දෑතින්ම නවතා
වෙහෙසින් වෙහෙසුණා පමණි

උස ගසක අතු අගක පිපෙන්නට නොදනී
මඩෙහි පිපුනා පමණි
නොගැවී දියෙන් නෙළුමක්ව පිපෙනු මිස
වෙහෙසින් වෙහෙසෙන්න නොරිසි

බිඳුණු කවුළුවෙන් සඳ පෙරී අවුත්

බිඳුණු කවුළුවෙන් සඳ පෙරී අවුත්
හැඩක් නැති අයෙක් මෙන්
යහන මත නිදයි
ඇද ගැහුණු සෙවණැල්ල
කැඩුණු පා සළඹක්
තුරුළු කොට හඬයි
විශ්වයක් පාළුවක් ඉතිරිකර
නමක් නැති  කෙනෙක්
නොකියාම නික්මෙයි

තැවෙනු කුමටද සුළඟක් , රැඳුණු උයනක් සොයමින්

තැවෙනු කුමටද සුළඟක්
රැඳුණු උයනක් සොයමින්
හිඳිනු කුමටද අපුලින්
නුහුරු සුවඳක් විඳිමින්
රැඳෙනු කුමටද සොයමින්
ඉතිරි වූ කිසිවක්ම ඊයෙන්
ඉඳිනු කුමටද උවැසියක් වෙමින්
දෙවොල අතැහැර ගියෙන් දෙවියන්

පැරණි කවියක කුරුටු සිඹිමි

මිදුණු කඳුළක් වැටෙයි
කිසිම පැතුමක් නොමැති කවියක් තෙමෙයි
ජීවිතය  හැමවිටම මෙහෙමයි
එකවරම ඇරඹෙයි
නොදන්වා පිටවෙයි
සතුටටත් විපතටත්
එකම දෙනෙතක කඳුළු උපදී
පිටතටත් නොපෙනී
මහා ඝෝෂා සිතෙහි පවතී
රළු පොලොව දෙපතුලින් සිඹිමින්
නැගී සිටුමට නොහැකි විටදී
මැදිහත්ව උන් දිනක ලියු
පැරණි කවියක කුරුටු සිඹිමි

මහා කලකට පසුව
සිනහව පැමිණ ඇත නැකතට
සලකුණක් තබා මිස
යා නොහැකි බව
කියයි උඩඟුව
දෙතොල් සිප වැළඳ
අතීතය තබා හද මත
පිටව යයි නොකියාම
පසුපසින්විත් ගෙළ සිඹින
සුසුම්, සිහිවටනය
එක්ව උන් කාලයේ එකතුකල

නෙතු පියව නොපියවෙන
දිගු රැයක අතරමඟ
ඔය , ඔතැන හිඳි තැනම
තැවී  තැවී ඉඳීවිද ?
අතහැරුණ තැන
අමතකව රැඳේවිද?
නෙතුපියා තනිව
මුමුණමින්  ඉඳීවිද ගී පද ?
තනි තනිව පෙර  දුක්
උර තියා නික්ම ගිය තැනකට
නෑවිදින් ඉදීවිද ?